Op zondag samen met Jan in de Veltec-Vito naar Sölden gereden, waar een mooi appartement op ons lag te wachten. In Zuid-Duitsland nog twee uur vertraging vanwege een afgesloten snelweg, maar goed, we hadden verder toch geen grootse plannen die dag. Edith en Frederic zouden een dag later arriveren.

De eerste dagen kreeg ik nog niet het gevoel even lekker te gaan vlammen in de Ötztaler. Wellicht omdat er redelijk werd doorgetraind. Op zaterdag nog een toertocht in de Ardennen over 150 km, maandag de klim naar Vent/Rofen en de Timmelsjoch, dinsdag de Kühtai in wedstrijdtempo, woensdag de Jaufenpass (Passo Giovo) en de Timmelsjoch (Passo Rombo), en donderdag twee uur losfietsen met vermoeide benen van de voorgaande trainingen. Bij de Belgische delegatie overheerste hetzelfde gevoel; ik heb in drie dagen nog nooit zoveel gezucht gehoord. Pfff…

Maar gelukkig verliep het herstel, dat donderdag was ingezet, voorspoedig. Op vrijdag als enige nog een uurtje losgefietst, wat me het vertouwen gaf dat het goed zat. Daarna een grondige fietspoetsbeurt en materiaalcheck, en verder voornamelijk eten en rusten tot zondag.

Zondag 30 augustus. Wedstrijddag. Een kwartier voor de start achteraan in het eerste startvak, dat al bijna vol was, aangesloten. In de eerste kilometers naar voren gereden, wat redelijk soepel verliep. Na 32 kilometer voornamelijk afdalen, beginnen we aan de eerste hindernis, de Kühtai. Niet ver genoeg naar voren in de groep begonnen aan de klim als ik had gewild, maar na wat slalommen en manoeuvreren weet ik toch vrij vlot aan te sluiten bij de kop, want echt hard gaat het niet. Vlak voor de top even tempo gemaakt om als eerste van de groep over de top te komen, zodat ik bij de bevoorrading zonder stress kan afstappen en mijn bidons kan vullen. Ik sluit weer achter aan in de groep. De afdaling van de Kühtai is technisch eenvoudig en ik laat me meevoeren in de staart van de groep. De Brenner gaat in toertempo. Langzamer dan ooit. Ik vraag eens aan Negrini wat er allemaal vandoor is gegaan. Hij weet via zijn ploegleider, die met de wagen meerijdt, precies wat er aan de hand is. Een groepje van twee en daarachter een groepje van vier hebben een voorsprong van een paar minuten. Opgemeten vanuit hun ploegleiderswagen. Soms maakt een knecht van Negrini even tempo om het verschil niet te groot te laten worden. Hij krijgt weinig steun.

Net als in andere jaren barst de koers pas echt los aan de voet van de Jaufen. In tegenstelling tot vorig jaar probeer ik nu niet de kopgroep te volgen, maar rijd in eigen tempo omhoog (ik moet ook toegeven de grote Italiaanse toppers als Negrini, Bertuola, Tugnoli en Corradini normaal gesproken een niveautje beter zijn…). Het goed verdelen van je krachten is enorm belangrijk in een rit van 238 km. Op de Jaufen in het rood rijden en je krijgt op de Timmelsjoch de rekening gepresenteerd, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Hierbij kom ik terecht in een groep met o.a. Stefan Mistler en Bernd Hornetz, die zich nog omringd weet door maar liefst drie clubgenoten! De groep dunt tijdens de klim iets uit en met z’n vijven gaan we de afdaling in en beginnen we aan de Timmelsjoch. Vlak voor Moos rijdt Hornetz langzaam bij ons weg, maar hij blijft een beetje ‘zwemmen’ op 100 meter. Na de bevoorrading halverwege de klim, begin ik met Mistler en Leopold aan het tweede deel van de klim. “Jetzt geht’s hoch, viel spaβ”, aldus Mistler. Hornetz zwemt nog steeds 100 meter voor ons. Mistler en Leopold moet ik helaas langzaam laten lopen. Hornetz heeft zich iets verkeken op deze klim en wordt voorbij gereden. De laatste bijna 40 km daarom solo moeten rijden. Halverwege de afdaling niets te zien voor of achter me. De klassering lijkt vast te liggen. De mogelijkheid om misschien nog een p.r. te rijden, zorgt ervoor dat ik me nog helemaal leeg rijd.

Tiende in 7:22:03. Zesendertig seconden sneller dan vorig jaar en vier plaatsjes hoger in de ranking. Voor mijn gevoel mijn beste prestatie op twee wielen van dit seizoen.