Ik ben nogal snel ontevreden over mezelf, steeds strevend naar perfectie. Ambitieus zou je het ook kunnen noemen. Maar tegelijkertijd onzeker, doe ik het goed en maak ik wel de juiste keuzes? Normaal gezien geeft fietsen me innerlijke rust, maar in augustus stond het huilen me nader dan het lachen toen ik weeral eens aan de rekker hing. Trainen in eenzaamheid als therapie, zeven uur alleen in de Ardennen zweven op het ritme van mijn ademhaling. Op trainingsweekend in de Vogezen ging het al iets beter. Klimmen met mooie herinneringen aan de Trois Ballons. In Vlaanderen, terug dat gemis, een onverklaarbaar onbehagen. In alweer een rush van gezucht en geklaag vertrokken richting Oostenrijk voor de zwaarste cyclo in Europa. De ambitie tussen de 8u en 8u35 en daarmee misschien in beste geval top drie, redelijk laag volgens mijn normen. Geleidelijk aan begon het tij te keren. Ik vond een luisterend oor bij de Veltec Gran Fondo vrienden. De omgeving en het klimmen deden me goed. En dan kwam de dag waarop alles samenviel. Na een regenachtige zaterdag werd het zondag super mooi weer. Starten om 7u in de frisse ochtenddauw, de rust van de ochtend overspoelt door het geweld van 4000 rad freaks. De magnifieke zonsopgang op de Kühtai gaf me moed. Ik trapte door de boter. Na bocht drie had ik alle dames al te pakken. Nog wat sneller, eens kijken wat ze doen. Maar niemand volgde en daarna heb ik geen dames meer gezien. Vanaf de Brenner kreeg ik de hulp van Frederic, op de Timmelsjoch haalden we lijken op uit de tweede groep. Nog steeds niet moe en geen pijn, zelfs niet de traditionele zadelkwaaltjes. Op de Timmelsjoch kwam het besef, we gaan voor een parcours record. In de afdaling van de Timmelsjoch kwam een gekke Italiaan opeens aan de kop sleuren, ik voelde voor de eerste keer in mijn hele fietscarrière een minieme krampscheut. Gelukkig zette deze zich niet door, met een snelvaart denderden we het centrum van Sölden binnen. Opgejaagd door het juichende publiek, een finale adrenaline stoot, een laatste sprint in het wiel van Frederic. Eerste dame, eerste Belg, 67ste algemeen en een nieuw parcours record in 7u53min, ik had nu opnieuw alles. Misschien ben ik wel geboren op de verkeerde plaats, ik voel me thuis in de bergen. Ik geef het toe, ik ben verslaafd. Verslaafd aan hard fietsen en de “klimmers high”. Hoe kom ik nu de winter door? Halsreikend uitkijken naar de zomer, terend op dromen die nog niet bereikt zijn.