De finale op de Timmelsjoch liegt niet, alleen de beste overleven. Het onofficieel Europees kampioenschap Gran Fondo rijden, de hoogmis der cyclo’s, de cyclo der superlatieven. Zondag staan veel sterke mannen en vrouwen gladgeschoren en gesoigneerd aan de start. Vooral de Italiaanse concurrentie is goed georganiseerd. Geruchten doen de ronde dat de winnares van vorig jaar Monica Bandini een heel leger knechten meebrengt, bereidt om één voor één te sneuvelen op het slagveld. Maar wij zijn er ook klaar voor. Tweemaal 23, éénmaal 25 en éénmaal 19 uur getraind in augustus. We volgden een maniakaal trainingsschema opgesteld door der Jan. Dinsdag en woensdag nog de Kühtai, Jaufen en Timmelsjoch verkend, de laatste echte trainingen zitten erop. Nu rest ons alleen nog maar rusten, zitten , liggen en zuchten. Een fietser wil altijd fietsen, rusten is soms een vermoeiende bezigheid. Plannen worden gemaakt hoe we vandaag in godsnaam een hele dag verdragen zonder te fietsen. Oege nooit genoeg gaat nog een uurtje losrijden. Daarna fietsen poetsen, looking good is feeling good. Der Jan gaat nog snel voor een Oostenrijks kapsel. Shoppen in Sölden en vooral eten, koolhydraten stapelen totdat de benen gezwollen staan. Vandaag worden ook de logistieke plannen gemaakt. Der Jan auf den Brenner, de moeilijke keuze tussen 0.75 liter en 0.5 liter bidons en hoeveel gels krijg je in de achterzak van een Veltec truitje? Nog een laatste keer het parcours bestuderen, een spoedcursus Italiaans voor Gran Fondo renners, ho un sogno… Nu rest ons alleen maar wachten. Wachten totdat het zondag is. Zondag smeren we voor de laatste keer onze benen in, the final touch , hopende op Flotte Biene!