Edith en Frederic bereiden zich nauwgezet voor op de Ötztaler Radmarathon. Frederic doet verslag van een lang trainingsweekend Vogezen.

Op zaterdag een uurtje of vier inrijden en trouw het trainingsschema volgen. We reden vanauit La Bresse richting Hohneck, Col des Feignes, Le Collet en Col de La Schlucht over. Via de Platzerwasel nog even Le Grand Ballon verkennen zoals deze ook in Trois Ballons gereden wordt. Man, wat een afknapper. Ik had mij al iets enorms voorgesteld en wat bleek: enkel de laatste twee kilometer zijn echte klimkilometers. Enfin, we gingen weer op weg om de dag af te sluiten met Col de Bramont. Leuk colletje, als je het mij vraagt!

Op zondag stonden maar liefst acht trainingsuren op het schema. Daardoor hadden Edith en ik besloten het parcours van de Trois Ballons maar even te rijden, startend vanuit La Bresse. Eerst Grand Ballon over, dan Hundsruck. De rest zullen de meeste cyclofanaten wel kennen. Aangezien we onderweg (en dus niet op het einde) ook de Planches des Belles Filles aandeden, reden we deze ook maar op. Die mocht natuurlijk niet ontbreken bij de verkenning, ik wil wel weten waar ik aan toe ben als ik de Trois Ballons voor de eerste maal echt kom rijden. Nog even doorgereden om een simulatie te maken, maar toen hadden we nog steeds maar 5 uur 30 op de klok staan. Een echte simulatie zou idealiter een uurtje later geweest zijn. Het het zij zo. De planche lag mij in ieder geval wel. Maar zal dat ook het geval zijn in een wedstrijd? Vooral het laatste knikje opnieuw opschakelen naar die grote plaat…heerlijk om elke spiervezel tot het uiterste te drijven.

Helaas was het vervolg voor mij minder. Ballon de Servance was mij totaal onbekend en het aantal klimkilometers dus ook. Slecht didactisch onderzoek, met andere woorden. De laatste bar ging mijn maag nog niet in of daar was de inzinking. Er is blijkbaar iets verkeerd gelopen tijdens het derde en het vijfde uur. Nochtans stond op het programma “Tip: let op de voeding”. Helaas pindakaas, ik had ongewoon veel gegeten de eerste 6 uur (5 bars, 2 gels en een gel in pastavorm). Was het een tekort aan slaap door de drukke werkweek en het laat aankomen in de Vogezen? Was het te weinig kunnen bufferen van koolhydraten? Wat was het? Geen echte verklaring, maar gelukkig was er nog één warme bakker open op zondag in Le Thillot, zodat ik een flantaart naar binnen kon werken.Wat extra eiwitten en we kunnen opnieuw op weg. Enkel nog een paar kleine hoopjes over richting laatste col (col de Bramont) en zo eindigde het avontuur opnieuw in La Bresse. Blij dat ik het overleefd had en ondertussen de route van Trois Ballons even in het hoofd opgeslagen.

Op maandag een rustdag, maar aangezien we nog een ochtend voorzien hadden om te blijven, konden we evengoed nog wat rustige kilometers afhaspelen. Iets anders (sightseeing of de winkeltjes bezoeken) – ik dacht het niet! Al bij al was het voor mij een aangename eerste kennismaking met de Vogezen. Moet ik mij nu schamen, of is het logisch dat een beginnend cyclorenner standaard naar de Provence en Alpen trekt? Toch blijft mijn hart (voorlopig) nog steeds verloren in de Alpen. Eind augustus gaan we even de Oostenrijkse Alpen verkennen ter gelegenheid van de Öztaler Radmarathon.